Ο φωτογράφος Paolo Pellegri στο πρότζεκτ "Time in Turkey" της Τουρκικής εφημερίδας Zaman.

Στο πρότζεκτ "Time in Turkey" έχουν κληθεί φωτογράφοι από διάφορες χώρες να φωτογραφίσουν την Τουρκία όχι από τουριστικής πλευράς.

• Time in Turkey: Turkey from a Global Perspective.

Ο φωτογράφος Ρενέ Μπουρί - περί φωτογραφίας - The Economist

Ο Ρενέ Μπουρί είναι γεννημένος το 1933 στην Ζυρίχη, Ελβετία και μέλος του Magnum.

• Ρενέ Μπουρί (άρθρο στην Αγγλική Βικιπαίδεια).

Contacts Photography - DVD - Josef Koudelka.

Πριν λίγο καιρό έπεσα στο ιστολόγιο street photos στα παραπάνω βίντεο (στις αναρτήσεις 1, 2, 3) σχετικά με τον φωτογράφο Josef Koudelka. Το συγκεκριμένο βίντεο είναι από την σειρά DVDs με τίτλο Contacts.1, Contacts.2, Contacts.3. Γενικά έχει πολύ ενδιαφέρον ολόκληρη η σειρά Contats γιατί μαθαίνουμε βλέπουμε πως προήλθαν πολλές διάσημες φωτογραφίες αλλά και πως ο κάθε φωτογράφος προσεγγίζει τα θέματά του.

Shadi Ghadirian: Έκθεση "Unveiled: New art from the middle east" @ saatchi-gallery 2009.

Την Ιρανή καλλιτέχνη Shadi Ghadirian την γνώρισα πρώτη φορά όταν επισκέφτηκα πριν λίγο την γκαλερί Saatchi στο Λονδίνο και συγκεκριμένα την ομαδική έκθεση "Unveiled: New art from the middle east" που είχε διάρκεια 30 Ιανουαρίου - 9 Μαΐου 2009. Μέσα στην έκθεση ξεχώρισα τις φωτογραφίες της Shadi που είδα στην έκθεση, τις οποίες παρουσιάζω σε αυτήν την ανάρτηση.

Η Shadi γεννήθηκε το 1974 στην Τεχεράνη, σπούδασε φωτογραφία και σήμερα δουλεύει στο Μουσείο Φωτογραφίας της Τεχεράνης. Στις συγκεκριμένες φωτογραφίες της έκθεσης βλέπουμε να υπάρχει μια συγκεκριμένη ιδέα (concept) την οποία η Shadi υλοποιεί/εκφράζει μέσω της φωτογραφίας. Τα 3 ασπρόμαυρα πορτραίτα που βλέπουμε στην τελευταία εικόνα ανήκουν στην σειρά "Qajar Series (1998-2001)" που απεικονίζουν μικρές φωτογραφίες-στούντιο με την μορφή που τραβάγανε οι φωτογράφοι εποχής τον 19ο αιώνα (Qajar αισθητικής). Η διαφορά εδώ είναι, ότι η φωτογράφος εισάγει στις φωτογραφίες κάποιες "ανωμαλίες", για παράδειγμα βλέπουμε σύγχρονα αντικείμενα όπως το ραδιοκασσετόφωνο, το τηλέφωνο και η ηλεκτρική σκούπα που βλέπουμε παραπάνω. Τα φωτογραφιζόμενα άτομα που βλέπουμε είναι άτομα του οικογενειακού κύκλου της Shadi καθώς και φίλοι.

• Shadi Ghadirian @ Aeroplastics contemporary Gallery, Brussels.
• Φωτογραφίες της σειράς Qajar / Like every day.
• Shadi Ghadirian @ en.wikipedia.org.
• "Φωτογραφίες χωρίς... τσαντόρ" άρθρο για την φωτογράφο Shadi Ghadirian στην Εφημερίδα "Το Βήμα" 6-Αυγ-2000.

1933 - HCB φωτογραφία, στην Ιταλία.

Πριν 2 μέρες που βρισκόμουν Λονδίνο, σε μια Κυριακάτικη αγορά βρέθηκα σε ένα πωλητή που πωλούσε ανατυπωμένες φωτογραφίες γνωστών φωτογράφων όπως του Bill Bradt, Robert Doisneau, Annie Liebovitz κλπ.. Ξαφνικά έπεσα στην παραπάνω φωτογραφία η οποία αναφέρει στην ετικέτα ότι είναι φωτογραφία του Henri Cartier Bresson, τραβηγμένη το 1933 στην Ιταλία. Αυτό που μου τράβηξε την προσοχή σε αυτήν την φωτογραφία (δεν την είχα ξαναδει την συγκεκριμένη φωτογραφία) ήταν ότι μου θύμησε μια δικιά μου αντίστοιχη φωτογραφία που έχουμε δει σε προηγούμενη ανάρτηση (Αυγ 2002: ο Δημήτρης στην Γριά Βάθρα Σαμοθράκης):

Τί είναι το Green Project 2008; Οι αλήθειες που δεν μας συμφέρει να αποκαλύψουμε.

Όπως είχα αναφέρει και σε προηγούμενη ανάρτηση, στο ιστολόγιο το καλοκαίρι, συμμετείχα στο Green Project 2008 (λίγες μέρες πριν το ταξίδι αποχώρησα όμως). Ας πάρουμε τα πράματα από την αρχή. Σε γενικές γραμμές πρόκειται για μια ομάδα 67-72 εθελοντών επιστημόνων-καλλιτεχνών με ευαισθησία σε περιβαλλοντολογικά ζητήματα όπου οργάνωσαν ένα οδοιπορικό 11.000 χιλιομέτρων από Αθήνα -> Πεκίνο με αυτοκίνητα υβριδικής τεχνολογίας (για να ακριβολογούμε.. με τα αυτοκίνητα φτάσανε μέχρι το Αλμάτι του Καζακστάν και μετά συνέχισαν με μισθωμένα αυτοκίνητα, τραίνα κλπ μέχρι το Πεκίνο) με σκοπό να δημιουργήσουν τέχνη. Περισσότερες "εντυπωσιακές" πληροφορίες μπορείτε να διαβάσετε στην επίσημη ιστοσελίδα του project (το τεχνικό στήσιμο της παραπάνω ιστοσελίδας σε μορφή blog σε πλατφόρμα wordpress έγινε από μένα). Στο site βρίσκονται αναρτημένα τα ονόματα ενός σημαντικού αριθμού επιστημόνων και καλλιτεχνών οι οποίοι παρουσιάζονται σαν εθελοντές. Η δική μου εμπειρία από το project που φτάνει μέχρι τον Ιούλιο 2008 κάθε άλλο παρά επιβεβαιώνει την συμμετοχή όλων αυτών των ανθρώπων. Κύριος διοργανωτής του όλου εγχειρήματος είναι ο Γιάννης Τζώρτζης και μια μικρή ομάδα ανθρώπων που τον βοήθησαν να το ολοκληρώσει (μέσα σε αυτούς και εγώ με το στήσιμο της σελίδας και δημιουργία κάποιων βίντεο).

Green project 2008: εθελοντισμός ή "εθελοντισμός";

Ο Γιάννης Τζώρτζης ως δικηγόρος-φωτογράφος-ταξιδευτής είχε την ιδέα να στηθεί το project ώστε μια ομάδα ανθρώπων να πάνε στην πράξη δωρεάν ταξίδι από Αθήνα -> Πεκίνο. Το κίνητρο "του δωρεάν ταξιδιού" φαίνεται να έπεισε σημαντικό αριθμό ατόμων, με ελάχιστη συνεισφορά, να συνεισφέρουν στην λίστα των ονομάτων του project το βιογραφικό τους. Κάποιοι από αυτούς πραγματικά συνείσφεραν "εθελοντικά" (π.χ. η Ελένη Κανετάκη αφιερώθηκε σε όλο το στήσιμο του project -- χωρίς εννοείται να πληρωθεί, εγώ "εθελοντικά" με το στήσιμο του web-site, στήσιμο κάποιων βίντεο και άλλοι πολλοί). Ενώ όλοι μας (οι ελάχιστοι 2-5 από την ομάδα των 67-72 εθελοντών) δουλεύαμε "εθελοντικά" ανακαλύψαμε ότι ο Γιάννης Τζώρτζης ως εκπρόσωπος την ΡΑΕ ενδεχομένως θα πάρει οδοιπορικά και ότι όλο αυτό το ταξίδι δεν θα αποτελεί μέρος των διακοπών που δικαιούται από την υπηρεσία του. Κάποιοι άλλοι "εθελοντές" όπως ο τεχνικός αυτοκινήτων του project Γιώργος Λάσδας και ο οπερατέρ Λευτέρης Αγαπουλάκης (που εμφανίστηκε ξαφνικά, 2 εβδομάδες πριν το ταξίδι) ήταν ειλικρινείς και ζήτησαν να πληρωθούν (και αυτό έγινε). Κάποιοι άλλοι εθελοντές, μπήκανε στο "δωρεάν" ταξίδι "green project 2008" μόνο επειδή συνεισφέρανε με χρήματα/χορηγία στο project. Παρόλο που στην αρχή το project ξεκίνησε βασισμένο στη εθελοντική εργασία στην πορεία διαπιστώθηκε ότι εφαρμόστηκαν δυο μέτρα και δυο σταθμά αφού κάποια άτομα θα πληρώνονταν. Γεγονός που ενέπνεε μια αδιαφάνεια στο όλο project αφού ο ρόλος, η συμβολή και η αμοιβή του κάθε συμμετέχοντος δεν ήταν γνωστή. Εξίσου άξια απορίας ήταν και η τελική κατάληξη και διαχείριση των χορηγιών που συλλέγησαν.(οικονομική αδιαφάνεια). Με δεδομένη τη συμμετοχή μου στο ταξίδι, μια βδομάδα πριν την εκκίνηση δεν υπήρχε καμιά ενημέρωση πάνω στα οικονομικά ζητήματα.

Green project 2008: road trip διακοπών ή ακτιβισμός;

Όλοι μας ίσως έχουμε κάνει ένα road-trip με μερικούς φίλους μας. Προσωπικά, πέρσι είχα ταξιδέψει στα Βαλκάνια με αυτόν τον τρόπο. Κομοτηνή -> Θεσσαλονίκη -> Πρέσπες -> Μοναστήρι, Οχρίδα, Μάβροβο (ΠΓΔΜ) -> Γκούτσα (Σερβία) -> Σαράγιεβο (Βοσνία) και πάλι πίσω (φωτογραφίες από την Γκούτσα είδαμε σε προηγούμενες αναρτήσεις εδώ). Σε αυτό δεν διαφέρει πολύ το green project, στην πράξη ήταν ένα ταξίδι γνωστών. Βέβαια στα πλαίσια του project μπήκε η "οικολογία" και ότι όλο το project είναι η αφύπνιση της περιβαλλοντολογικής συνείδησης μέσω της τέχνης ;-). Σε μια ερώτηση τον Ιούλιο 2008 που είχα κάνει στο Γιάννη Τζώρτζη, αν όλο το project θεωρείται οικολογικό ο Γιάννης με ρώτησε (αποφεύγοντας να απαντήσει) τι εγώ θα έλεγα αν με ρωτάνε σε ένα πάνελ επισήμων; Απάντησα ότι σε ένα πάνελ επισήμων μπορούμε να λέμε ό,τι θέλουμε, στα πλαίσια των δημόσιων σχέσεων που θέλουμε να έχουμε, αλλά θα πρέπει να είμαστε ρεαλιστές σε αυτά που πιστεύουμε. Συζητώντας είπα ότι τα υβριδικά αυτοκίνητα δεν είναι η λύση του οικολογικού προβλήματος. Πριν λίγα χρόνια λέγαμε "αγαπώ το περιβάλλον έχω καταλύτη". Αυτό ουσιαστικά οδήγησε σε αύξηση των αυτοκινήτων και αφού όλοι πήρανε τα "οικολογικά" καταλυτικά συνειδητοποιήσαμε ότι το πρόβλημα απλά μεγάλωσε. Σήμερα η μόδα είναι να πάρουμε υβριδικά για να είμαστε οικολόγοι; Δεν είναι πιο βιώσιμο π.χ. για την Αθήνα να μπούνε περισσότερες δημόσιες συγκοινωνίες και η προώθηση του ποδηλάτου όπως γίνεται σε άλλα μέρη της Ευρώπης (π.χ. στο Βερολίνο, στην Ολλανδία, στο Παρίσι/Λυών/Γαλλία). Από την άλλη μεριά υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν το δρόμο του μεταξιού (αντίστοιχες διαδρομές που έκανε το green project 2008) με ποδήλατα αλλά και άλλοι που το κάνουμε με τα πόδια). Πόσο οικολογικό μπορεί να είναι ένα ταξίδι με υβριδικό αυτοκίνητο μεγάλου κυβισμού όπως του lexus που χρησιμοποιήθηκε στο project (ένα από τα 3 αυτοκίνητα). Από την άλλη μεριά καμιά εταιρία δεν πρόσφερε αυτοκίνητο στο green project 2008. Τα 2 αυτοκίνητα που αγοράστηκαν (toyota prius + lexus) λέκτηκε ότι αγοράστηκαν ιδιωτικά από τον Γιάννη Τζώρτζη και το 3 ήταν το daihatsu terios του μηχανικού Γιώργου Λάσδα. Όπως ανέφερα παραπάνω στο project υπάρχει οικονομική αδιαφάνεια (παρόλο που συμμετείχα εθελοντικά δεν υπήρξε ενημέρωση για τα οικονομικά ζητήματα που αφορόσαν όσους συμμετείχαν). Με αυτά τα κριτήρια το Green Project 2008 δεν έχει πολλές διαφορές από κάποιον που προσφέρει το αυτοκίνητό του και πάει ένα road trip με μερικούς φίλους.

Green project 2008: ΥΠΕΞ, χορηγοί, διαφημίσεις, οικολογία, Green Project.

Κατά την διάρκεια του ταξιδιού παρόλο που ο χρόνος ήταν πολύ περιορισμένος (1 μήνας οδήγηση από Αθήνα -> Αλμάτι -> Πεκίνο (με συγκοινωνίες) έγιναν πολλές επισκέψεις σε ελληνικές πρεσβείες (ΥΠΕΞ), κρατικές υπηρεσίες των επισκεπτόμενων χωρών κλπ. Κάποιοι εθελοντές του green project 2008 απορούν για ποιο λόγο πραγματοποιήθηκαν τόσες μαζικές επισκέψεις σε πρεσβείες και συναντήσεις (λ.χ. η παρουσίαση / λήξη του project στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στην Αθήνα).

Green project 2008: Σωστή πληροφόρηση ή μερική πληροφόρηση (παραπληροφόρηση);

Το ταξίδι που διοργανώθηκε τελικά δεν ολοκληρώθηκε οδικώς (οδηγώντας τα αυτοκίνητα) μέχρι το Πεκίνο για τον απλό και μόνο λόγο ότι δεν υπήρχε άδεια εισόδου (άδεια εισαγωγής με αυτοκίνητα) στην Κίνα. Έτσι έγινε στην πράξη η μισή διαδρομή οδικώς μέχρι το Almaty του Καζακστάν. Αυτό δεν αναφέρεται ξεκάθαρα (επίτηδες) πουθενά στο επίσημο site τους green project 2008. Δεν αναφέρεται ότι η ομάδα μπήκε στην Κίνα και έφτασε στο Πεκίνο με μισθωμένα αυτοκίνητα, λεωφορεία και τρένα (συγκοινωνίες). Όσοι δημοσιογράφοι έχουν αναφερθεί στο green project 2008 απλά έχουν αναπαράγει δελτία τύπου που τους έχουν αποσταλεί. Γενικά είναι να αναρωτιέται κάποιος κατά πόσο η παραδοσιακή δημοσιογραφία μπορεί να είναι αντικειμενική αφού πολλές φορές αναπαράγει ειδήσεις που έχουν αποσταλεί ως δελτία τύπου.

Green project 2008: Και το αποτέλεσμα, μια δυνατή δεμένη ομάδα; ή ο καθένας επέλεξε ατομικιστικά τα οφέλη του project;

Πριν λίγες μέρες ανακοινώθηκε μια λίστα ευχαριστηρίων από τον Γιάννη Τζώρτζη. Ανάμεσα σε αυτούς που ευχαριστεί είμαι και εγώ αλλά και άλλοι που έχουν ήδη αποχωρήσει από το project. Προσωπικά βλέπω αυτήν την κίνηση υποκριτική. Εδώ οι περισσότεροι έχουν πικραθεί με τα όσα έχουν γίνει και ομάδα δεμένη στην πράξη δεν έγινε. Αυτό δεν δηλώνει μια αποτυχία του green project; Σκοπός της τέχνης είναι η τέχνη και μόνο η τέχνη αγνοώντας της διαπροσωπικές μας σχέσεις; Είναι κάτι το οποίο και εγώ το σκέφτομαι ως φωτογράφος. Πολλές φορές έχω βρεθεί με ανθρώπους δίπλα μου (που με αγαπάνε) και τους έχω πικράνει επειδή προσπαθώ σε ένα ταξίδι να βγάλω μερικές καλές φωτογραφίες αγνοώντας τους.. :-(

Green Project 2008: Πνευματικά δικαιώματα υλικού.

Ο βασικός λόγος που αποχώρησα από το project λίγες μέρες πριν το ταξίδι (ήδη στο διαβατήριό μου είχαν μπει 2 βίζες από χώρες της κεντρικής Ασίας) ήταν ότι το green project 2008 δεν είχε σαφή θέση στα πνευματικά δικαιώματα των έργων. Η ιδέα ήταν να δημιουργηθεί μια ταινία τεκμηρίωσης από το ταξίδι με την δικιά μου συνεισφορά. Έτσι αυτό που ζήτησα πριν ξεκινήσουμε, το παραγόμενο υλικό να είναι με μορφή "Creative Common License 3.0", δηλαδή ελεύθερο για μη εμπορική χρήση, ώστε να υπάρχει η δυνατότητα μέρος του υλικού να ανέβει σε εγκυκλοπαίδειες όπως η wikipedia.org. Όπως είπα και παραπάνω στο green project υπάρχει οικονομική αδιαφάνεια. Έτσι και εδώ υπάρχει μια αδιαφάνεια.. Δεν πήρα σαφή απάντηση για τα πνευματικά δικαιώματα, απλά μόνο ότι το υλικό του βίντεο θα ανήκει στην εταιρία του green project χωρίς να είναι σαφές το αν μπορεί να χρησιμοποιηθεί δωρεάν κάπου. Μάλιστα, το ότι ζήτησα το πνευματικό υλικό που θα δημιουργήσω να είναι δωρεάν για μη εμπορική χρήση θεωρήθηκε από τον Γιάννη Τζώρτζη ότι είναι εκβιασμός. Αφού θα ταξίδευα δωρεάν είναι σαν να πληρώνομαι μου απάντησε!! Κάποιοι άλλοι τότε που θα ταξίδευαν δωρεάν γιατί τότε πληρώθηκαν;

Το πρώτο βίντεο παραπάνω είναι το trailer του βίντεο από το ταξίδι του Green Project. Στο 5:02sec θα δείτε και μια φωτογραφία μου που ήδη έχω δημοσιεύσει στο ιστολόγιο. Στο παρακάτω βίντεο θα δείτε μερικές φωτογραφίες που τραβήχτηκαν από το ταξίδι. Γενικά ο Τζώρτζης είναι καλός φωτογράφος, παρόλο που δεν συμφωνώ σε πολλά πράματα μαζί του (όπως είδαμε εδώ). Αυτές τις μέρες στα πλαίσια του Athens Photo Festival 2008 (www.hcp.gr) γίνεται έκθεση φωτογραφίας “Green Project Phase II” στη Gallery Manifactura (Ζωοδόχου Πηγής 29, στα Εξάρχεια) σε επιμέλεια της Μαρίας Γιαγιάννου. Τα εγκαίνια έγιναν στις 6.11.2008 στις 8 το βράδυ και η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 4.12.2008.

Όπως είπα παραπάνω, στο συγκεκριμένο project υπήρχε μια γενικότερη αδιαφάνεια. Τα στοιχεία που παραθέτω είναι στοιχεία που γνωρίζω ως "insider" του project μέχρι τον Ιούλιο του 2008 αλλά και με συζητήσεις που είχα με μέλη και πρώην μέλη του project. Προσπάθησα να είμαι αντικειμενικός και οι σκέψεις που παραθέτω είναι προσωπικές, χωρίς στόχο να θίξω κάποιον. Θεωρώντας ότι το blogging είναι και χώρος ελεύθερης έκφρασης/κριτικής παράθεσα όλα αυτά τα στοχεία ώστε να δημιουργηθεί ένας διάλογος. Αν υπάρχει υπάρχει κάτι λάθος, θα σας παρακαλούσα να αφήσετε σχόλιο να το διορθώσω.

2007 TEDPrice: James Nachtwey's wish.

Το παραπάνω βίντεο βρίσκεται σε υψηλότερη ανάλυση για κατέβασμα / παρακολούθηση στο: James Nachtwey: TED Prize wish: Share a vital story with the world.
James Nachtwey, one of the world’s greatest photojournalists, winner of the 2007 TEDPrize, received “one wish to change the world”:

“I’m working on a story that the world needs to know about. I wish for you to help me break it, in a way that provides spectacular proof of the power of news photography in the digital age.”

On October 3, the story breaks.

Την δημοσίευση αυτή την είδα στο blog "Brazil Social Photography" της Tatiana Cardeal, αλλά φωτογραφίες του James Nachtwey έχω δει στο παρελθόν σε έκθεσή του στο Rotterdam της Ολλανδίας.

Γενικά έχω μια απορία.. με το αν τελικά οι φωτογραφίες όπως αυτές του James Nachtwey (που κάποιες φαίνονται στο παραπάνω βίντεο) πραγματικά αλλάζουν τον κόσμο ή απλά κάνουν διάσημο τον φωτογράφο που τις τράβηξε.

17-Σεπ έως και 23-Νοε 2008: Αναδρομική έκθεση του φωτογράφου Josef Koudelka.

Την Τετάρτη 17-Σεπ-2008 έγιναν εγκαίνια της αναδρομικής έκθεσης φωτογραφιών του Τσέχου φωτογράφου Josef Koudelka. Η έκθεση αυτή θα διαρκέσει μέχρι 23-Νοε-2008, και μπορώ να πω ότι είναι από τις πιο αξιόλογες εκθέσεις φωτογραφίας που έχω παρακολουθήσει.

Στην έκθεση θα δείτε τις διάσημες φωτογραφίες από την δουλεία του "Τσιγγάνοι" αλλά και τις φωτογραφίες από την εισβολή του Σοβιετικού στρατού στην Πράγα τον Αύγουστο του 1968. Εντυπωσιακές είναι και πολλές φωτογραφίες του με στραβό ορίζοντα (μια από αυτές είναι η παρακάτω) που μας θυμίζουν ότι για να βγει μια καλή φωτογραφία δεν χρειάζονται κανόνες αλλά κυρίως φαντασία στο στήσιμο του πλάνου.

Αυτό που δεν μου άρεσε πολύ στο μουσείο Μπενάκη, είναι ότι ο κατάλογος της συγκεκριμένης έκθεσης κοστίζει ακριβά, συγκεκριμένα 75€. Μια λογικότερη τιμή (γιατί μένουμε και ζούμε στην Ελλάδα και όχι στην Ελβετία) θα ήταν 40-50€.

4-Ιουν-2008: Γιάννης Τζώρτζης, ‘green project: phase 1′ photographic exposition at Tio Ilar / ΤΙΩ ΕΙΛΑΡ.

Το πρώτο βίντεο είναι στην Ελληνική γλώσσα ενώ το δεύτερο στα Αγγλικά (είναι δικά μου τα βίντεο αυτά). Περισσότερα για το green project 2008 (στο οποίο συμμετέχω) θα βρείτε στο http://greenproject2008.com/wpel. Σχετικά με τον Γιάννη Τζώρτζη υπάρχει δημοσιευμένο και το βίντεο από την παλαιότερη έκθεση φωτογραφίας του στο FNAC: Παναμάς 2005: Η ανθρωπολογίας της φωτογραφίας.

"Το green project αποτελεί εθελοντική πρωτοβουλία μίας ομάδας 67 ειδικών επιστημόνων και καλλιτεχνών, με στόχο την αφύπνιση της περιβαλλοντικής συνείδησης μέσω της καλλιτεχνικής δημιουργίας. To project διοργανώνεται από την ομάδα green project. Τελεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και του Δήμου Αθηναίων. Στηρίζεται από τη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας. Υποστηρικτές του είναι το Κέντρο Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, η Ελληνική Επιστημονική Ένωση Αιολικής Ενέργειας, ο Σύνδεσμος Εταιρειών Φωτοβολταϊκών και ο Σύλλογος Αποφοίτων του London School of Economics.

Η ομάδα του green project θα πραγματοποιήσει ένα οδοιπορικό 11.121 χλμ και 26 ημερών από την Αθήνα στο Πεκίνο το 2008, με οχήματα τεχνολογίας περιορισμού εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα. Στα ίχνη των αλλοτινών «δρόμων του μεταξιού» θα αναζητηθεί η διαδρομή που σήμερα οριοθετείται από τους αγωγούς φυσικού αερίου και θα καταγραφούν καλλιτεχνικά οι πιο σημαντικοί σταθμοί του ταξιδιού, όσον αφορά τις εφαρμογές βιοκλιματικής αρχιτεκτονικής και τη χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (ΑΠΕ)."

2005: "The Beauty Project" a short film by photographer Steve Gatlin and Cory Pampalone.

"With the darkness of night serving as his studio, an enigmatic photographer uses everyday places and the human form to create his version of beauty in the world around him. For the past few years Steve Gatlin has been shooting photographs of nude people in public places at night. The photographs encompass what he calls The Beauty Project, an exploration of light, motion and the human form." text by sfgatlin.Η παραπάνω ταινία μικρού μήκους είναι αισθητικά πολύ καλή. Αυτό που δεν μου άρεσε όμως, είναι ότι μέσα στην ταινία δεν παρουσιάζεται η φωτογραφική δουλειά του Steve Gatlin. Μόνο για ελάχιστο χρόνο εμφανίζονται μερικές σκηνές από τις φωτογραφίες του και κυρίως στους τίτλους τέλους. Όμως την δουλειά του μπορείτε να την δείτε στην προσωπική σελίδα του Steve Gatlin και στο site http://www.thebeautyproject.com/ από όπου προέρχεται το παρακάτω web screen-shot. Μερικά βιογραφικά στοιχεία για τον Steve Gatlin:

"Steve Gatlin was born in 1974 and grew up in South Florida until he moved away from home at the age of 18.

His first experience in photography came when he was nine and won a disk camera at a birthday party for one of his classmates. Steve used that camera regularly and would often have film developed that he had shot around the neighborhood. Ever since then Steve has always had a camera in hand and seen the world through its lens."

25-Μαΐου-2008: Συνέντευση με τον φίλο φωτογράφο Dan Turcu, Satu Mare, Romania.

Περίληψη / πληροφορίες 14λεπτου βίντεο: Με τον φίλο Dan Turcu γνωριζόμαστε από το 1993. Ήμασταν συμφοιτητές (ηλεκτρολόγοι μηχανικοί & μηχ. Η/Υ) στο πολυτεχνείο του Βουκουρεστίου, Ρουμανία. Ο Dan Turcu σήμερα εργάζεται ως φωτογράφος στην πόλη Satu Mare της Ρουμανίας (η πόλη βρίσκεται στα σύνορα με Ουγγαρία-Ουκρανία). Εκεί έχει το δικό του φωτογραφικό studio και όπως μας εξηγεί μέσα στο βίντεο ασχολείται κυρίως με φωτογραφήσεις μαθητών που τελειώνουν το σχολείο. Στην Ρουμανία συνηθίζεται όταν τελειώσεις το σχολείο να κάνεις ένα φωτογραφικό άλμπουμ με φωτογραφίες όλων των συμμαθητών σου. Έτσι ολόκληρο το σχολείο επιλέγει ένα φωτογράφο όπου φωτογραφίζεται. Ένα από τα μυστικά της επιτυχίας του Dan είναι ότι επεξεργάζεται τις φωτογραφίες που τραβάει στον Η/Υ όπως θα μας δείξει στο βίντεο. Στις επεξεργασμένες φωτογραφίες και ο πιο "άσχημος" να φαίνεται όμορφος. Αυτήν την επεξεργασία την αγαπάνε οι μαθητές και αγοράζουν τις φωτογραφίες αυτές. Ο Dan δεν έχει ιδιαίτερη φωτογραφική παιδεία, ό,τι γνωρίζει είναι από τα forums του internet.

Τεχνικές λεπτομέρειες βίντεο: Γυρίστηκε με την high definition camera του Dan, στο σπίτι του στο Satu Mare την Κυριακή 25-Μαΐου-2008. Δυστυχώς δεν είχαμε πολύ χρόνο (είχαμε 2 ώρες μόνο για το γύρισμα, μια και έπρεπε να προλάβω ένα τραίνο για να ταξιδέψω στο Cluj-Napoca). Ο Dan πρόσφατα αγόρασε HD-camera και blue-ray recorder ώστε να ξεκινήσει να τραβάει γάμους σε βίντεο. Όλη η δημιουργία αυτού του βίντεο ήταν ουσιαστικά να δείξω στον φίλο μου πως γυρίζεται ένα βίντεο, πως τραβάμε εικόνα έχοντας στο μυαλό μας ότι αυτό πρέπει να το μοντάρουμε και να βγάλουμε μια ιστορία κλπ.

Στην παρακάτω φωτογραφία που είδαμε σε προηγούμενη ανάρτηση φαίνεται ο Dan το 1994:

O Dan Turcu το 1994 :-).

1-Απρ-2008: 20 χρόνια φωτογραφικός κύκλος - Πλάτων Ριβέλλης / έκθεση φωτογραφίας 75 φωτογράφων στο Μουσείο Μπενάκη.

Χθες παραβρέθηκα στα εγκαίνια της έκθεσης φωτογραφίας "1988-2008: 20 χρόνια κύκλος" στο Μουσείο Μπενάκη. Η έκθεση έχει ορισμένες πολύ αξιόλογες φωτογραφίες αλλά ο αριθμός των φωτογράφων και φωτογραφιών είναι πολύ μεγάλος (έτσι θέλει χρόνο για να δεις όλες τις φωτογραφίες). Σας προτείνω να πάτε και να δείτε την συγκεκριμένη έκθεση. Όμως μέσα στους πολλούς φωτογράφους και τις πολλές φωτογραφίες (700) υπάρχουν και κάποιες φωτογραφίες που δεν είναι πολύ καλές. Θα έπρεπε κατά την γνώμη μου να γίνει πιο αυστηρή επιλογή φωτογραφιών ώστε να προβληθούν λιγότερες φωτογραφίες ώστε να μην κουράζεται ο θεατής.

Το ενδιαφέρον σε αυτήν την έκθεση είναι ότι οι φωτογραφίες προβάλλονται (με μορφή συνεχόμενης προβολής / slide show) μέσα από τις 20 οθόνες Η/Υ που έχουν στηθεί στην σκοτεινή αίθουσα που βλέπετε παραπάνω. Βρίσκω πολύ ενδιαφέρουσα, την ιδέα αυτή. Με αυτό τον τρόπο θα μπορούσαν να στηθούν ειδικοί εκθεσιακοί χώροι για προβολή φωτογραφικού υλικού, όπου αντί για κάδρα θα υπάρχουν προ-εγκατεστημένες οθόνες H/Y (πχ. 24-30 ιντσών) όπου ο φωτογράφος που θα επιλέγεται για έκθεση θα προβάλλει την φωτογραφική δουλεία του μέσω του ειδικού λογισμικού που χειρίζεται τις οθόνες αυτές.

Προσωπικά τυχαίνει να έχω στον Η/Υ μου μια τέτοια μεγάλη οθόνη (22 ιντσών) και σκέφτηκα ότι μια τέτοια έκθεση θα μπορούσαν την δω και από τον Η/Υ αν αυτή ήταν ανεβασμένη στο διαδίκτυο. Παρόλο που η συγκεκριμένη έκθεση επιλέχθηκε να προβληθεί ψηφιακά, εντύπωση μου έκανε που δεν είναι ανεβασμένη στο διαδίκτυο. Νομίζω η φωτογραφία είναι μια τέχνη όπου θα πρέπει κυρίως να χρησιμοποιεί το διαδίκτυο ως μέσο έκθεσης. Άλλες τέχνες όπως η ζωγραφική ή η γλυπτική, δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν το διαδίκτυο ως μέσο έκθεσης.

Παρόλα αυτά εγώ περίμενα (ήθελα) να δω "γιγαντο-οθόνες" όπου θα γινόντουσαν οι προβολές των φωτογραφιών. Οι συγκεκριμένες οθόνες που επιλέχθηκαν (νομίζω ήταν 24 ιντσών) μου φάνηκαν μικρές για τις προβολές των φωτογραφιών.

Κάτω, στο χώρο των εγκαινίων βρισκόταν και ο Πλάτων Ριβέλλης (ιδρυτής του φωτογραφικού κύκλου) και μπήκα στον πειρασμό να τον ρωτήσω γιατί δεν επέλεξε και το διαδίκτυο ως εκθεσιακό χώρο για παράλληλη προβολή/έκθεση των συγκεκριμένων φωτογραφιών.. ή τουλάχιστον γιατί δεν χρησιμοποίησε γιγαντο-οθόνες ώστε να μπορεί ο θεατής να απολαύσει καλύτερα τις φωτογραφίες. Γενικά απέφυγε να απαντήσει ευθέως στις ερωτήσεις μου. Απλά είπε ότι στο site του φωτογραφικού κύκλου υπάρχουν ανεβασμένες φωτογραφίες μελών (βέβαια είναι σε πολύ μικρό μέγεθος και με δυσκολία φαίνονται λεπτομέρειες) και ότι προτίμησε αυτές τις οθόνες από γιγαντο-οθόνες. Ενδιαφέρον έχει το κείμενο/μανιφέστο του κύκλου που υπάρχει στην έκθεση. Αναφέρει ότι "ο φωτογραφικός κύκλος" είναι μη κερδοσκοπική εταιρία αλλά δεν αναφέρει ότι πόσο ακριβά κοστίζει να γίνει κάποιος μέλος του κύκλου ή να παρακολουθήσει τα σεμινάρια φωτογραφίας που έχει κάνει ο Ριβέλλης στο παρελθόν. Το 1998 ήθελα να γραφτώ απλό μέλος του κύκλου για 1 χρόνο ώστε να μπορέσω να έχω πρόσβαση στην φωτογραφική βιβλιοθήκη, για να μελετήσω φωτογράφους, κείμενα κλπ. Τότε για να γίνεις απλό μέλος (= χρήστη βιβλιοθήκης / δυνατότητα να συμμετέχεις στις παρουσιάσεις φωτογραφικού υλικού άλλων μελών του κύκλου - τις Πέμπτες) κόστιζε 80.000-100.000δρχ το χρόνο (αν θυμάμαι καλά). Αν ήθελες να παρακολουθήσεις σεμινάρια του Ριβέλλη ή να χρησιμοποιείς τον σκοτεινό θάλαμο του "Φωτοχώρου" έπρεπε να πληρώσεις και άλλα έξτρα χρήματα (δεν θυμάμαι τιμές.. αλλά τα ποσά ήταν μεγάλα). Αυτό που με απέτρεψε τότε να γίνω μέλος ήταν ότι η βιβλιοθήκη δεν λειτουργούσε ως δανειστική.. Και δεν επιτρεπόταν να βγάλεις ένα βιβλίο εκτός του χώρου (π.χ. για να φωτοτυπήσεις ενα ενδιαφέρον κειμένο κλπ) αλλά ούτε επιτρεπόταν να χρησιμοποιήσεις φωτογραφική μηχανή για να αντιγράψεις σε φιλμ διαφανειών (slides) από κάποιο βιβλίο κάποιες φωτογραφίες που σε ενδιέφεραν. Τότε σκέφτηκα.. αντί να "πετάξω" τα χρήματα μου στον Φωτοχώρο δεν τα "επενδύω" αγοράζοντας με αυτά βιβλία φωτογραφίας που με ενδιαφέρουν; Η μεγαλύτερη συλλογή φωτογραφικών βιβλίων που έχω είναι από τότε (αγορασμένα σε καλές τιμές μέσω του ηλεκτρονικού βιβλιοπωλείου amazon.com). Βρίσκω πολύ θετικό ότι πρόσφατα το σύνολο των φωτογραφικών βιβλίων του "Φωτο-χώρου" έχουν γίνει δωρεά στο μουσείο Μπενάκη. Φαντάζομαι ότι κάποιος επισκέπτης από εδώ και πέρα, θα μπορεί να επισκέπτεται πλέον την βιβλιοθήκη του μουσείου και να έχει ελεύθερη πρόσβαση στα συγκεκριμένα βιβλία.

Πολλές φορές φορές έχω διαφωνήσει με άλλους που ασχολούνται με την φωτογραφία και θεωρούν ότι ο Ριβέλλης (βλέπε Φωτοχώρος) προωθεί την φωτογραφική τέχνη στην Ελλάδα. Προσωπικά, βλέποντας τις εκθέσεις του, έχοντας διαβάσει και κάποια βιβλία του θα έλεγα ότι ο Ριβέλλης (παρόλο που ως φωτογράφος είναι μέτριος) ως δάσκαλος φωτογραφίας είναι πολύ διαβασμένος σε θεωρητικό επίπεδο. Είναι πολύ όμορφο που παρουσιάζει/διδάσκει την φωτογραφία μέσω άλλων τεχνών (π.χ. γλυπτική, ζωγραφική, κινηματογράφο κλπ). Τα σεμινάριά του όμως απευθύνονται σε μια "ελίτ" ανθρώπων που έχουν την πολυτέλεια να διαθέσουν χρήματα για τα "δίδακτρα" ή να γίνουν μέλη της ομάδας του. Επίσης ο ίδιος είναι πολύ δυναμική προσωπικότητα και παρατηρώ ότι οι μαθητές του είναι "καλουπωμένοι" στην δικιά του αισθητική, δηλαδή ουσιαστικά δεν τους επιτρέπει να αναπτύξουν μια αυτόνομη φωτογραφική αισθητική. Για παράδειγμα, αν δείτε την συγκεκριμένη έκθεση φωτογραφίας, θα δείτε να υπάρχει μια ομοιογένεια στην φωτογραφική αισθητική στους περισσότερους φωτογράφους που εκθέτουν. Έτσι έχω κάποιες αμφιβολίες αν ο συγκεκριμένος άνθρωπος προωθεί την φωτογραφική τέχνη στην Ελλάδα ή αν τελικά ο ίδιος απλά επιβάλλει την δικιά του αισθητική στους μαθητές/μέλη του. Πάντως κάποια μέλη του/μαθητές του ξεχωρίζουν, και έχουν δημιουργεί πολύ καλύτερες/ενδιαφέρουσες φωτογραφίες από τον ίδιο (κρίνοντάς τον ως φωτογράφο και όχι ως δάσκαλο).

face2faceproject.com

Όπως είδαμε στην ανάρτηση Μάρτιος 2007: face2faceproject.com οι φωτογράφοι JR + marco ξεκίνησαν το face2face project στο Ισραήλ (Σημείωση: το site δεν δουλεύει με firefox αλλά ανοίγει καλά μόνο με microsoft explorer ;-(). Η ιδέα ήταν να φωτογραφηθούν πορτραίτα Εβραίων και Παλαιστίνιων χρησιμοποιώντας φακό 28mm και να αφισοκολληθούν στο τείχος της Παλαιστίνης. Ο φακός 28mm είναι ευρυγώνιος και για να μπορέσεις να φωτογραφίσεις ένα πορτραίτο θα πρέπει ουσιαστικά "να κολλήσεις" το φακό στο πρόσωπο. Η επιλογή του συγκεκριμένου τύπου φακού είναι λόγω της παραμόρφωσης που έχει (παραμόρφωση προοπτικής και παραμόρφωση τύπου βαρελιού). Έτσι τα πορτραίτα βγαίνουν παραμορφωμένα "σαν καρικατούρες". Φωτογραφίες από την πρόσφατη έκθεσή τους στους δρόμους του Παρισιού μπορείτε να δείτε στην ανάρτηση: JR + marco από το ιστολόγιο BEE-ZEE (η παραπάνω φωτογραφία είναι από εκεί). Φωτογραφίες από την έκθεσή τους στο Ισραήλ υπάρχουν στην προηγούμενη ανάρτηση Μάρτιος 2007: face2faceproject.com

Παρατηρώντας την παραπάνω φωτογραφία από την έκθεσή τους στους τοίχους του Παρισιού, βλέπουμε ότι εκθέσανε φωτογραφίες από τα πορτραίτα όπως αφισοκολλήθηκαν στο τείχος της Παλαιστίνης. Έτσι από μακριά (όπως φαίνεται και στην παραπάνω φωτογραφία), μοιάζει λες και το τείχος της Παλαιστίνης να βρίσκεται/ήρθε μέσα στο Παρίσι ;-). Αυτή η ιδέα μου φαίνεται πολύ όμορφη. (άσχετο:) Παρατηρήστε επίσης τα ποδήλατα που είναι διαθέσιμα για ενοικίαση δεξιά του δρόμου (εδώ στην Ελλάδα οι ελάχιστοι ποδηλάτες που υπάρχουν διεκδικούν πολύ βασικότερα αιτήματα όπως να επιτρέπεται να μπαίνει το ποδήλατο στο μετρό ;-)).

Παρακάτω βλέπετε κάποια βίντεο των φωτογράφων JR + marco σχετικά με την δουλειά τους. Στο πρώτο βίντεο βλέπουμε φωτογράφιση με χρήση 28mm φακού (το ονομάζουν 28 millimeter project) μεταναστών σε γκετοποιημένες περιοχές της Γαλλίας. Προσέξετε πόσο κοντά πρέπει να είναι ο φακός για να φωτογραφίσεις πορτραίτα με 28mm ευρυγώνιο φακό.

Το παρακάτω βίντεο είναι από το face2face project στο τείχος της Παλαιστίνης.

Το παρακάτω βίντεο είναι από την έκθεση των φωτογραφιών (face2face project) στο Παρίσι.

Αυγ-2007: 2 φωτογράφοι στην Guča, διαφορετική αισθητική - Χρήστος Λαμπριανίδης.

Πριν λίγες μέρες έλαβα το παρακάτω σχόλιο στην ανάρτηση: "Guča/Γκούτσα - Σερβία Αυγ-2007: Ασπρόμαυρες εικόνες, Μέρος 5/5" από τον Christos "Ρε μπας και φωτογραφίζαμε δίπλα δίπλα ; .."

Πράγματι βλέποντας τις φωτογραφίες του Χρήστου από την Guča βλέπω ότι βρισκόμασταν και οι δύο στο φεστιβάλ πνευστών και ουσιαστικά 2 φορές φωτογραφίζαμε δίπλα-δίπλα χωρίς να γνωριζόμαστε. Μπορεί να μην δόθηκε η ευκαιρία να γνωριστούμε εκεί αλλά γνωριστήκαμε μέσω του διαδικτύου. Μάλιστα, πρόσφατα σε ένα διαγωνισμό του www.dpgr.gr στο οποίο είχα λάβει μέρος και εγώ μέρος (πήρα 26η θέση) αλλά και ο Νάσος από το ιστολόγιο "Περί Φωτογραφίας" (πήρε 5η θέση) με θέμα "Φωτογραφία Δρόμου" ο Χρήστος κέρδισε το πρώτο βραβείο με την παρακάτω φωτογραφία του από το Novi Sad της Σερβίας:

Οι φωτογραφίες του Χρήστου από την Guča (και ένα σύντομο βιογραφικό του) βρίσκονται στην ιστοσελίδα του http://www.photofolio.gr/:

"..Χρήστος και γεννήθηκα τον Ιούλιο του 1966 στην Κοζάνη όπου και ζω με την οικογένεια μου. Το επάγγελμα μου είναι καθηγητής Πληροφορικής. Ασχολούμαι ερασιτεχνικά με την φωτογραφία.

Γύρω στο 1990 αγόρασα την πρώτη μου μηχανή μια Zenit 122. Οι περιορισμοί που παρείχε το film όμως περιόριζε και το πραγματικό ενδιαφέρον μου για την φωτογραφία. Όλα άλλαξαν όμως το 2002 όταν αγόρασα την πρώτη μου ψηφιακή μηχανή , μια Sony DSC-P71 στα 3 MP και εγκατέστησα στο PC μου το Photoshop.."

Με τον Χρήστο τυχαίνει να είμαστε και συνάδελφοι (όπως διαβάζω στο βιογραφικό -> Καθ. Πληροφορικής). Ας δούμε τις φωτογραφίες από την Guča που φωτογραφίζαμε μαζί ;-). Θυμάστε την παρακάτω φωτογραφία μου από την ανάρτηση: "Guča/Γκούτσα - Σερβία Αυγ-2007: Ασπρόμαυρες εικόνες, Μέρος 5/5";

Ακολουθούν 2 φωτογραφίες του Χρήστου από την ίδια χορεύτρια. Παρατηρείστε ότι στην πρώτη έχει χρησιμοποιηθεί τηλεφακός ενώ στην δεύτερη "πιο" νορμάλ φακός:

Θυμάστε τις παρακάτω φωτογραφίες μου από την ανάρτηση: "Guča/Γκούτσα - Σερβία Αυγ-2007: Ασπρόμαυρες εικόνες, Μέρος 2/5";

Ακολουθεί η φωτογραφία του Χρήστου με το ίδιο θέμα και παρατηρείστε ότι χρησιμοποιεί ευρυγώνιο φακό :-).Έχει πολύ ενδιαφέρον να βλέπεις την δουλειά ενός άλλου φωτογράφου που έχει τύχει να φωτογραφίσει τα ίδια θέματα με εσένα. Παρατηρείστε την διαφορά στην αισθητική που έχουν οι φωτογραφίες μας. Ο Χρήστος εκτός από ότι χρησιμοποιεί έγχρωμο φιλμ παρατηρείστε ότι παίζει και με την γωνία λήψης (οι δικές μου φωτογραφίες από την Guča είναι με φακό 50mm νορμάλ). Για παράδειγμα στην τελευταία φωτογραφία του έχει χρησιμοποιήσει ευρυγώνιο φακό ενώ στην πρώτη τηλεφακό και στην δεύτερη νορμάλ. Βλέπετε πως το ίδιο θέμα μπορεί να αποδοθεί διαφορετικά από κάθε φωτογράφο. Βέβαια σε αυτήν την διαδικασία δεν παίζει ρόλο μόνο η λήψη των φωτογραφιών αλλά και το στάδιο επιλογής των φωτογραφιών όπου ο φωτογράφος επιλέγει τις φωτογραφίες που θα προβάλει..

Ενημέρωση 27-Ιαν-2008: Να και 2 φωτογραφίες με εμένα μέσα που μου έστειλε ο Χρήστος με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο ;-).

Η φωτογράφος Mimi Chakarova.

Guguletu township, South Africa, 2000.

Μπαίνοντας στον προσωπικό ιστότοπο της Mimi Chakarova εμφανίζεται η παραπάνω φωτογραφία με τον εξής ενδιαφέροντα διάλογο:

Can I take you a picture?
For what?
To show others how you live.
Will they come here and make it better?
I don't know.. Probably not.
Why you want to shoot an old man anyway?
Because history is written on your face.
Go ahead if it pleases you.
What pleases you?
I don't remember.

Η Mimi Chakarova κάνει φωτογραφία τεκμηρίωσης (documentary photography), αλλά παράλληλα έχει και πάρα πολύ όμορφη αισθητική. Όλες οι παρακάτω φωτογραφίες είναι μερικές από τις φωτογραφίες που έχει δημοσιεύσει στο προσωπικό ιστότοπο.

Beijing, China 2005.Moldova 2004.

Moldova 2004.

Psychiatric ward, Srinagar, Kashmir 2003.

Delhi, India, 2003

Ghana, 2002.

Cuba 2001.

Port Maria, Jamaica, 1999.

Αυτό είναι screen shot από το βίντεο Dubai Night Secrets όπου βλέπουμε την Mimi Chakarova (δεξιά).

Ένα μικρό βιογραφικό της φωτογράφου Mimi Chakarova ακολουθεί από το προσωπικό της επίσημο ιστότοπο:

Mimi Chakarova has been teaching photography at U.C. Berkeley's Graduate School of Journalism for 10 years. Chakarova is the recipient of the 2003 Dorothea Lange Fellowship for documentary photography and the 2005 Magnum Photos Inge Morath Award for her photo work on trafficking in Eastern Europe, which she has reported on for the last four years.

Βλέποντας την Mimi στην φωτογραφία είχα την περιέργεια να μάθω και την ηλικία της η οποία δεν την αναφέρει στο βιογραφικό της. Με λίγο ψάξιμο στο internet έπεσα και σε αυτό το βιογραφικό της:

When Mimi Chakarova's family left her native Bulgaria and migrated to Baltimore in 1989, the teenager felt alone and out of place. Desperate to find a niche, she saved her money, bought a simple point-and-shoot camera, and started taking pictures. "Baltimore was a very segregated town, both economically and ethnically," recalls Chakarova, now a lecturer in the Graduate School of Journalism. "My family was both poor and foreign, so we struggled. Since I couldn't speak English, I used the camera as a way to communicate." Her unique ability to communicate through photography has earned Chakarova the 2003 Dorothea Lange Fellowship. ...

Άρα διαβάζουμε ότι η Mimi είναι Βουλγάρα και το 1989 ήταν έφηβη, δηλαδή σήμερα είναι περίπου 30-35 χρονών. Έχει μεγαλώσει μέσα στο κομουνιστικό καθεστώς της Βουλγαρίας.

Δείτε το βίντεο Dubai: Night Secrets από τον σύνδεσμο παρακάτω αλλά και το εκπληκτικό slide show με φωτογραφίες της από την Μολδαβία (πολύ όμορφες φωτογραφίες). Αυτή η σύγχρονη φωτογράφος συνδυάζει πανέμορφη φωτογραφική αισθητική με τεκμηρίωση.

• Dubai: Night Secrets, The oldest profession in the newest playground.
• Moldova Price of Sex: Slide Show with narration.
• Moldova Price of Sex: Slide Show without narration.
• Τα σκλαβοπάζαρα στο Dubai (από athens.indymedia.org).

Μια ενδιαφέρουσα ρήση της φωτογράφου από την συνέντευξη σχετικά με το silde show "Moldova Price of Sex" είναι:

"To be successful, my photos must not only educate people, but motivate them to take action." Mimi Chakarova

Μέσα στο βίντεο Dubai: Night Secrets φαίνεται η φωτογραφική μηχανή της Mimi Chakarova. Είναι μια φωτογραφική μηχανή με φιλμ Leica τύπου M (δεν φαίνεται ποιο μοντέλο).

Για παράδειγμα ένα σώμα φωτογραφικής μηχανής Leica M7 σαν και αυτό που φαίνεται παραπάνω κοστίζει ενδεικτικά 2.708€ και ένας νορμάλ φακός για την σειρά M όπως ο SUMMILUX-M 50 mm f/1.4 κοστίζει 2550€.

27-Μαΐου-2007: Εγκατελειμένο σπίτι στα Αγρίδια, Ίμβρος, Τουρκία, παράδειγμα φορμαλιστικής α/μ φωτογραφίας, Νίκος Οικονομόπουλος.

Πρόσφατα με ένα φίλο μου είχα την συζήτηση σχετικά με το τι είναι φόρμα σε μια φωτογραφία ή τι είναι μια φορμαλιστική φωτογραφία. Για παράδειγμα οι παραπάνω φωτογραφίες είναι παραδείγματα φορμαλιστικών φωτογραφιών. Συγκεκριμένα είναι φωτογραφίες από ένα εγκαταλειμμένο σπίτι στο χωριό Αγρίδια της Ίμβρου (Τουρκία). Ας δούμε αναλυτικότερα λίγο την αισθητική:

Φόρμα:

Το ενδιαφέρον σε αυτές τις φωτογραφίες είναι ουσιαστικά το παιχνίδι με το φως, της σύνθεσης της φωτογραφίας καθώς και της υφής του ερείπιου σπιτιού. Έτσι οι φωτογραφίες αυτές ουσιαστικά μπορείς να τις πεις απλά φορμαλιστικές, μιας και δεν υπάρχει κάποιο περιεχόμενο.

Γωνία λήψης:

Και οι δύο φωτογραφίες είναι τραβηγμένες από το ίδιο σημείο αλλά με διαφορετικό φακό, η πρώτη φωτογραφία είναι με φακό 24mm (ευρυγώνιο) και η δεύτερη με φακό 50mm (νορμάλ). Παρατηρούμε πόσο διαφορετικό αποτέλεσμα έχουμε με χρήση διαφορετικού φακού. Προσωπικά προτιμώ την αισθητική του 50mm φακού και οι περισσότερες φωτογραφίες μου είναι τραβηγμένες με τέτοιο φακό.

Φόρμα + Περιεχόμενο:

Μια καλή φωτογραφία ίσως τελικά θα πρέπει να συνδυάζει καλή φόρμα και περιεχόμενο μαζί (εννοείται και καλή γωνία λήψης). Μια καλή φορμαλιστική φωτογραφία ίσως είναι εντυπωσιακή μόνο σε μια πρώτη ανάγνωση. Για παράδειγμα η παρακάτω (καταπληκτική) φωτογραφία συνδυάζει και καλή φόρμα αλλά και δυνατό περιεχόμενο. Είναι από τον Φωτογράφο Νίκο Οικονομόπουλο, τραβηγμένη στην Ήπειρο / Παρακάλαμο το 1993. Βρίσκεται στο βιβλίο "Από Μηχανής Χορός" που έχει εκδοθεί από το περιοδικό Δίφωνο (σελ. 19).

Όταν βλέπεις τέτοιες φωτογραφίες όπως αυτή εδώ, τότε συνειδητοποιείς, ότι οι φωτογραφίες που τραβάς είναι εντελώς μέτριες. ;-) Περισσότερα για τον φωτογράφο Νίκο Οικονομόπουλο μπορεί κανείς να βρει στο link: http://www.ontheroad.gr/.

@Γιάννης: Κατάλαβες τι είναι φόρμα σε μια φωτογραφία;; :-) Κάνεις άλλος απορίες; ;-)

Μάρτιος 2007: Διαφήμιση SiXT, σε αεροδρόμιο της Γερμανίας.

Τον Μάρτιο 2007 ταξίδεψα στην Γερμανία (Βόννη) και μου είχαν κάνει εντύπωση οι παραπάνω ασπρόμαυρες φωτογραφίες στο Γερμανικό αεροδρόμιο. Υποτίθεται ότι δείχνουν αστυνομικούς από διάφορες χώρες και η διαφήμιση είναι της εταιρίας SiXT για ενοικίαση αυτοκινήτων.

Γενικά είναι πολύ όμορφες (καλλιτεχνικά) φωτογραφίες και ιδιαίτερα μου άρεσαν και οι εκφράσεις στα πρόσωπα των αστυνομικών/μοντέλων που επιλέχθηκαν στην φωτογράφιση. Έχουν και χιούμορ οι φωτογραφίες.. ;-)

Ο χονδρός κόκκος που βλέπουμε στις φωτογραφίες οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο α/μ φιλμάκι που χρησιμοποίησα για την φωτογράφιση. Πάντως ο χονδρός κόκκος που συνήθως έχουν τα ευαίσθητα φιλμ, δημιουργεί ωραίο εφέ στην φωτογραφία πορτραίτων.

Update 3-Ιουλ-2007: Η μετάφραση του κειμένου της διαφήμησης που βλέπουμε παραπάνω είναι: "Αυτοί είναι οι φυσικοί εχθροί των πελατών μας. (Στο τέλος όμως γίνονται φίλοι)".

Update: 13-Σεπ-2007: Η παραπάνω διαφήμηση όπως παρουσιάζεται (στημένη) στο ιστολόγιο της εταιρίας.